Rada Krajowej Sekcji Oświaty i Wychowania NSZZ „Solidarność” wobec braku reakcji rządu RP na postulat 9% podwyżki wynagrodzeń w 2015 roku kontynuuje akcję informacyjno - protestacyjną, organizując 9 grudnia 2014 roku przed Kancelarią Prezesa Rady Ministrów nadzwyczajne posiedzenie Rady, powiększone o przedstawicieli środowisk oświatowych.
Solidaryzując się z pikietującymi wywieszamy flagi związkowe na budynkach po uzyskaniu zgody dyrektora szkoły lub placówki.
Założycielka i działaczka oświatowej „Solidarności” w Regionie Ziemia Sandomierska, Członek Honorowy MOZ NSZZ "Solidarność" Pracowników Oświaty w Stalowej Woli, emerytowana polonistka, wieloletnia radna Rady Miejskiej w Stalowej Woli, autorka książek, chórzystka.
25 września 2026r. w wieku 92 lat zmarła Pani Maria Rehorowska. Urodziła się 29 V 1934 w Czarnorzekach k. Krosna, ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Krośnie, następnie Pomaturalną Szkołę Pedagogiczną w Przemyślu i Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych przy Uniwersytecie Wrocławskim. Przez całe swoje życie szeroko angażowała się w działalność związkową, oświatową, patriotyczną i lokalną. W 1954 roku przybyła z nakazem pracy do Rozwadowa, gdzie została zatrudniona jako nauczycielka w Szkole Podstawowej nr 9 do 1981r. Od IX 1980 współtworzyła "Solidarność" w Regionie Ziemia Sandomierska. Była założycielką „Solidarności” w swojej szkole i organizatorką Międzyszkolnej Komisji Związkowej w Stalowej Woli i Tarnobrzegu. W IV 1981 była delegatką na I WZD Regionu Ziemia Sandomierska i została członkiem prezydium Zarządu Regionu. Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 XII 1981 była internowana w Areszcie Śledczym w Nisku, a następnie wywieziona do ośrodka odosobnienia w Gołdapi. Po zwolnieniu 29 IV 1982 została przeniesiona w ramach represji do pracy w bibliotece w Szkole Podstawowej nr 2 w Stalowej Woli. Za swoją opozycyjną działalność w latach 1983–1984 była kilkakrotnie poddawana rewizjom, w 1983 była zatrzymana. W latach 1983–1986 kontynuowała nauczycielską pracę w Szkole Podstawowej w Brandwicy, a następnie odeszła na emeryturę. W 1991r. została pierwszym dyrektorem Społecznej Szkoły Podstawowej nr 1 w Stalowej Woli, której była współzałożycielką. Angażowała się w działalność Duszpasterstwa Ludzi Pracy przy parafii MBKP w Stalowej Woli, była współpracowniczką Duszpasterskiego Ośrodka Kultury Chrześcijańskiej, członkiem Komitetu Budowy Pomnika Jana III Sobieskiego w Rozwadowie, śpiewała w chórze „Solidarność” działającym przy ZR Ziemia Sandomierska. Pani Maria Rehorowska została uhonorowana tytułem Zasłużony dla Regionu Ziemia Sandomierska, tytułem Honorowego Członka MOZ NSZZ „Solidarność” Pracowników Oświaty w Stalowej Woli, tytułem "Zasłużony dla miasta Stalowej Woli", odznaczona Krzyżem Wolności i Solidarności, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem KEN.
Wyrażamy ogromną wdzięczność za wszystko co Pani Maria Rehorowska zrobiła dla naszego Związku, lokalnej oświaty i środowiska i na zawsze pozostanie w naszej pamięci. W imieniu MOZ NSZZ „Solidarność” Pracowników Oświaty w Stalowej Woli Rodzinie i bliskim Pani Marii Rehorowskiej składamy wyrazy głębokiego współczucia.
Marzena Kardasińska
Przewodnicząca
SZKOŁA GRA O SWOJĄ PRZYSZŁOŚĆ!
17 października 2026 r. – Warszawa, Plac Zamkowy, godz. 12:00
Drogie Koleżanki i Drodzy Koledzy, Członkowie i Działacze NSZZ „Solidarność”!
Krajowa Sekcja Oświaty i Wychowania NSZZ „Solidarność” zaprasza do Warszawy na ogólnopolską demonstrację połączoną z koncertem, która odbędzie się 17 października 2026 r. o godz. 12:00 na Placu Zamkowym w Warszawie.
Spotykamy się w szczególnym czasie – w okresie obchodów Dnia Edukacji Narodowej – aby wspólnie upomnieć się o przyszłość polskiej szkoły, godność zawodu nauczyciela oraz warunki pracy wszystkich pracowników oświaty.
NIECH CAŁA POLSKA USŁYSZY, ŻE SZKOŁA MA SWÓJ GŁOS!
Więcej: w załączniku
Rok szkolny 2026/2027 i zmiany wchodzące w życie w 2027 r.
Żądamy kompleksowej reformy finansowania i organizacji edukacji i nauki – zwiększenia nakładów do poziomu europejskiego. Domagamy się wstrzymania chaotycznych, niekonsultowanych zmian podstaw programowych, likwidacji przedmiotów i arbitralnych modyfikacji podstaw, a także rezygnacji z ideologicznych rozwiązań, które obniżają jakość kształcenia i przeciążają nauczycieli.